Ο Χρήστος Τριπόδης, φέτος, πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί την παράσταση "Ο Πέτρος και ο λύκος” του συνθέτη Σεργκέι Προκόφιεφ στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» και μας μίλησε για το παιδικό θέατρο, την ευθύνη του ηθοποιού, τις δυσκολίες μπροστά σε ένα παιδικό κοινό, τις παγίδες των "πρόχειρων" παιδικών παραστάσεων.
Φέτος πρωταγωνιστείτε στην παιδική παράσταση “Ο Πέτρος και ο λύκος”, τι είναι αυτό που διακρίνει το συγκεκριμένο έργο του συνθέτη Σεργκέι Προκόφιεφ, ώστε να θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μουσικά παραμύθια όλων των εποχών;
Είναι ίσως το μοναδικό μουσικό παραμύθι που είναι βασισμένο σε παρτιτούρα. Αυτό το οποίο διακρίνει το συγκεκριμένο έργο, πέρα από τη διαχρονικότητα της μουσικής και των ακουσμάτων, που είναι σύγχρονα μέχρι και σήμερα, είναι ότι ο Προκόφιεφ πήρε ένα μουσικό θέμα και βασίστηκε πάνω του, ώστε να δημιουργήσει το παραμύθι. Το κείμενο δεν μπορεί να σταθεί από μόνο του χωρίς τη μουσική, ούτε η μουσική μπορεί να υπάρξει χωρίς το κείμενο. Είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Αυτό είναι και το ενδιαφέρον στον Πέτρο και τον Λύκο.
Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο θεατρικό έργο;
Ήταν πολλά χρόνια στην σκέψη μου, απλώς, λόγω της δυσκολίας που έχει, δεν υπήρχε ο απαιτούμενος χρόνος. Το συγκεκριμένο έργο θέλει πάρα πολύ μελέτη στο συνδυασμό κειμένου και μουσικής. Χρειάζονται πολλές ώρες πρόβας συντονισμού με τους μουσικούς, τους ηθοποιούς και τους χορευτές. Πέρυσι, εξαιτίας της καραντίνας, βρέθηκε ο χρόνος και μπόρεσα να υλοποιήσω το όνειρο που είχα να ανεβάσω τον Πέτρο και τον Λύκο.
Τι χρειάζεται για να κερδίσει ένας ηθοποιός το παιδικό κοινό, το οποίο θεωρείται ιδιαιτέρως απαιτητικό;
Ένας ηθοποιός πρέπει να έχει ενέργεια, να είναι αληθινός και να επικοινωνεί με τα παιδιά. Θα πρέπει να τα αγαπάει και μην τα υποτιμάει. Το παιδί είναι ένα δύσκολο κοινό, ένα εκπαιδευμένο πλέον στην σημερινή εποχή κοινό και αν ο ηθοποιός δεν αγαπάει τον ρόλο που υποδύεται και δεν αγαπάει το παιδί που απευθύνεται,τότε και εκείνο δεν θα τον αποδεχτεί, δεν θα τον αγαπήσει και δεν θα συμμετέχει σε μια παράσταση.
Ποια η ευθύνη του ηθοποιού όταν απευθύνεται σε παιδικό κοινό;
Μιλώντας και σαν πατέρας δυο ανήλικων παιδιών, Η ευθύνη του ηθοποιού είναι πάρα πολύ μεγάλη. Ένα παιδί έχει ανοιχτές τις αισθήσεις του, αντιλαμβάνεται και απορροφά τα πάντα σαν σφουγγάρι και ο ηθοποιός θα πρέπει να το αντιμετωπίζει ισότιμα, με αγάπη, με σεβασμό και να δίνει τον καλύτερο του εαυτό, γιατί το παιδί μπορεί να ταυτιστεί τόσο μαζί του όσο και με τον ρόλο του. Το να απευθύνεσαι σε ένα ανήλικο κοινό διπλασιάζει την ευθύνη που έχεις απέναντί του. Για τα παραδείγματα και τα διδάγματα που θα δώσεις μέσα από ένα έργο ή έναν ρόλο. Από τον τρόπο που θα παίξεις, τις χειρονομίες που θα κάνεις επί σκηνής, πώς θα αυτοσχεδιάσεις. Γιατί σε παρακολουθεί μια άδολη ψυχή. Κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούν όλοι οι ηθοποιοί να κάνουν παιδικό θέατρο.
Eσείς έχετε δημιουργήσει τη δική σας Παιδική Σκηνή. Πώς κρίνετε το παιδικό θέατρο στην Ελλάδα στις μέρες μας;
Έχει ανέβει πολύ το επίπεδο, αλλά δεν έχει ακόμη φτάσει εκεί που θα έπρεπε να είναι. Θα πρέπει να συμβαδίζεις πάντα με τη σύγχρονη κοινωνία και το σημερινό παιδί με τους προβληματισμούς και τα μηνύματα, που αυτό χρειάζεται να αφομοιώσει. Ο γονιός θα πρέπει να επιλέξει πολύ προσεκτικά τα έργα, τα οποία θέλει να παρακολουθήσει το παιδί του, γιατί υπάρχουν και παραστάσεις «παγίδες». Σίγουρα γίνονται προσπάθειες για να έχουμε καλό παιδικό θέατρο στην Ελλάδα, έχουμε όμως ακόμη δρόμο μπροστά μας, μέχρι να φτάσουμε το επίπεδο των παραστάσεων του εξωτερικού.
Ποιες θεωρείτε παραστάσεις "παγίδες" και ποιους κινδύνους ελλοχεύουν για ένα παιδί;
Όσες δεν έχουν κάποια δραματουργική και καλλιτεχνική υπόσταση. Αυτές που γίνονται, όπως τις χαρακτηρίζουμε στο θεατρικό γίγνεσθαι, «αρπαχτές». Λαμβάνοντας υπόψη πως οι γονείς, δεδομένης της κρίσης, στερούνται πράγματα προκειμένου να προσφέρουν όσα περισσότερα μπορούν στα παιδιά τους, υπάρχουν διάφοροι επιτήδειοι, οι οποίοι εκμεταλλεύονται αυτή τη διάθεσή τους. Έχουν δημιουργηθεί αρκετά θεάματα αμφιβόλου καλλιτεχνικής και ηθικοπλαστικής ποιότητας.
Πλέον οι εποχές έχουν αλλάξει. Δεν ζούμε στο 1980, αλλά στο 2022. Όσους κινδύνους ενέχει το Διαδίκτυο για τα παιδιά, άλλους τόσους εμπεριέχει και μια κακή παιδική θεατρική παράσταση. Το θέατρο είναι επικοινωνία, διαμορφώνει χαρακτήρες και δίνει ερεθίσματα. Επομένως, θα πρέπει οι γονείς να είναι πολύ προσεκτικοί στις επιλογές τους .
