Η ελεγεία του πολέμου
6 Aπριλίου του 1917, δύο δεκανείς ξαποσταίνουν στη φύση που δε θυμίζει τον πόλεμο που περιμένει,
μέχρι που έρχεται η εντολή να ταράξει τη γαλήνη,
με την κάμερα να ακολουθεί κάθε τους βήμα,
περνώντας μαζί της μέσα από στρατόπεδα και από φαντάρους,
για να συνεχίσουν στα κλειστοφοβικά χαρακώματα
έχοντας τα σώματα να συνωστίζονται, τις καρδιές να χτυπούν πιο δυνατά, τα τσιγάρα μοναδική συντροφιά με τον καπνό τους να συναντά τις προσευχές στον ουρανό
και την ανεμελιά να μετατρέπεται σε αγωνία στο άκουσμα της αποστολής
"να ακυρωθεί η επίθεση γιατί θα πέσουν σε παγίδα"
με τον αδερφό ενός εκ των δύο να κινδυνεύει να πιαστεί στη φάκα,
φόβος, που μεταμορφώνει τα δευτερόλεπτα σε σταγόνες μαρτυρίου
έχοντας το πλασματικό μονοπλάνο να συμπρωταγωνιστεί,
άλλες φορές με κοντινά στα πρόσωπα να ξεγυμνώνει το συναίσθημα
και άλλες με το φακό γεμάτο ένταση να ακολουθεί γοργά τη δράση,
για να σταματάει σε σημεία, σαν ο χρόνος να παγώνει, όπως το σώμα το νεκρό
ή να απομακρύνεται δείχνοντας το τοπίο που απέμεινε
ανάμεσα στα συρματοπλέγματα, τα ψόφια κουφάρια, τα σάπια πτώματα, τα όργανα του θανάτου που σίγησαν παντοτινά,
οι μύγες και οι αρουραίοι οι μόνοι που γιορτάζουν στην απουσία του εχθρού,
με το μάτι του θεατή καρφωμένο στην οθόνη,
ρουφώντας σαν σφουγγάρι κάθε λεπτομέρεια και στιγμή,
όπως τη φωτογραφία της αγαπημένης στο κρεβάτι του Γερμανού στρατιώτη που άφησε το πόστο του,
υπενθύμιση πως και αυτοί είναι άνθρωποι εκτός από δαίμονες,
για να έρθει η έκρηξη της παγίδας να τους κάνει και πάλι να ξεχάσουν,
με τον ένα να ξεθάβει για να σώσει τον άλλο από τα χαλάσματα
και το σωτήρα να παύει να αναπνέει στα ξαφνικά,
θυμίζοντας πως ο θάνατος έρχεται απρόσκλητος
και πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο μάχες και ηρωισμοί,
αλλά και εκείνες οι σιωπές, πριν να ακουστούν οι ριπές και η μουσική του έργου να αναστηθεί,
εώς ότου να έρθει το μαύρο σκοτάδι για τη μόνη διακοπή,
πριν την αλληγορία του πολέμου και της ελπίδας
με τις σκιές των ερειπίων από τις φωτοβολίδες να χορεύουν μες στη νύχτα,
οδηγώντας τον μόνο επιζήσαντα στο θάνατο με φόντο τη φωτιά,
στο κυνηγητό, στις σφαίρες, την υπερβολή
και στο διάλειμμα με το γέλιο ενός μωρού,
ώσπου να έρθει το ποτάμι που παρασύρει ως έξοδος ανάγκης,
ξεβράζοντας στην όχθη των νεκρών
με το τραγούδι των ζωντανών να περιμένει σαν νήμα να πιαστεί
και οι συμπτώσεις να φέρουν το μήνυμα σε αυτόν που το αγνοεί,
στο φως του ήλιου μία καινούργια μέρα σε αντιστροφή,
στα χαρακώματα επιστροφή,
βάζοντας το θάνατο στο παρασκήνιο του ανθρώπου που τρέχει για να μην τον ξαναδεί,
ψυχές που σώζονται με τίμημα εκείνες που δεν πρόλαβαν,
μετά τις ιαχές του "Αέρα", κομμένες σάρκες και ουρλιαχτά του πόνου στα υπαίθρια κρεβάτια
και η κάμερα που συνεχίζει να ακολουθεί αυτόν με τον οποίο ξεκίνησε,
συναντά τον αδερφό εκείνου που άφησε στη μέση της διαδρομής
κάνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν στο χορτάρι,
που περιμένει το κουρασμένο σώμα να επιστρέψει,
με το βλέμμα να αποζητά λιμάνι παρηγοριάς στους αγαπημένους που προσμένουν
και την ψυχή να νοσταλγεί την εποχή που ήταν ξαλαφρωμένη, χωρίς τα βάρη εκείνων που έχασε και σκότωσε στο μεσοδιάστημα.
1917. Ένα από τα καλύτερα αντιπολεμικά δράματα στην ιστορία του κινηματογράφου.
Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Σκηνοθεσία Sam Mendes (Υποψήφιος για Όσκαρ, γνωστός για τα American Beauty, Skyfall, Road to Perdition)
Σενάριο Sam Mendes, Krysty Wilson-Cairns (Υποψήφιο για Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, βασιζόμενο στις ιστορίες του παππού του Mendes, Alfred, ο οποίος πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο ως αγγελιοφόρος από το 1916, σε ηλικία 17 ετών, μέχρι και το τέλος του)
Φωτογραφία Roger Deakins (Υποψήφιος για Όσκαρ Φωτογραφίας, υπεύθυνος για τα μονοπλάνα της ταινίας, βραβευμένος πέρυσι για το Blade Runner 2049)
Υποψήφιο επίσης για Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Πρωτότυπης Μουσικής, Ειδικών Εφέ, Μέικ Απ και Κομμώσεων, Ήχου και Ηχητικού Μοντάζ.
1917 (2019) / Είδος : Δραματική, (Αντι)πολεμική / Σκηνοθεσία: Sam Mendes / Διάρκεια: 119'
Το Trailer της ταινίας.
Για περισσότερες πληροφορίες: 1917
