Κωλόκαιρος

Κωλόκαιρος
13.11.2022
Κωλόκαιρος

Σύγχρονος ελληνικός ρεαλισμός   

Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος ( κείμενο ) και ο Γιώργος Παλούμπης ( σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία ) επιστρέφουν μετά το "Εθνικός Ελληνορώσων" στην Ελλάδα του σήμερα, επιλέγοντας αυτή τη φορά ένα μπουζουκτσίδικο στην ταλαιπωρημένη και υποβαθμισμένη περιοχή της Ελευσίνας. Η συνταγή της επιτυχίας του συνδυασμού δράματος και κωμωδίας σε ρεαλιστικό πλαίσιο με πρωταγωνιστές ανθρώπους του περιθωρίου, που αγωνίζονται για την επιβίωση, επαναλαμβάνεται, έχοντας ορισμένες φαινομενικά μικρές, αλλά επί της ουσίας σημαντικές διαφοροποιήσεις.

Κωλόκαιρος, Σταμουλακάτος

 Η επιστροφή του Σοφοκλή ( Στάθης Σταμουλακάτος ) στην οικογενειακή επιχείρηση λόγω της κηδείας της μητέρας του, ύστερα από την αιφνίδια εξαφάνισή του προ πενταετίας, προκαλεί σεισμό σε όσους παρέμειναν. Ο αδερφός του Στέλιος ( Αντώνης Τσιοτσιόπουλος ), που προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και να βρει τις ισορροπίες, η τραγουδίστρια και (πρώην) γυναίκα του Μαρία ( Βασιλική Διαλυνά ), που ξαφνικά ανακαλύπτει πως ζει μία ζωή βυθισμένη στα ψέματα των υπολοίπων, ο μικρότερος αδερφός του Μίμης ( Στέλιος Δημόπουλος ), ο πιο οξύθυμος της παρέας, που σκορπά διαρκώς τον φόβο και τον τρόμο με την απρόβλεπτη συμπεριφορά του και ο μουσικός Μάκης ( Θάνος Αλεξίου ), ο οποίος δίνει κωμικές "ανάσες" σε μία ατμόσφαιρα που μυρίζει διαρκώς μπαρούτι, αποτελούν τα υπόλοιπα πρόσωπα της πλοκής της παράστασης.

 Το τραγικό γεγονός της απώλειας της μάνας των τριών αδερφών είναι μόνο η αφορμή για να έρθουν στο φως τα οικογενειακά μυστικά, έχοντας ως πραγματική αιτία τη σοκαριστική επανεμφάνιση του Σοφοκλή στο μαγαζί, όχι μόνο για την αδικαιολόγητα μακρόχρονη απουσία, αλλά και για το γυναικείο παρουσιαστικό του. Την έκπληξη των υπολοίπων τη διαδέχονται στην πορεία αντικρουόμενα συναισθήματα οργής, απέχθειας, αγάπης και αποδοχής με τον Τσιοτσιόπουλο να κρατά το ενδιαφέρον χάρη κυρίως στις διαδοχικές αποκαλύψεις, οι οποίες φανερώνουν πως πίσω από τα όσα συμβαίνουν μπροστά μας βρίσκονται αποφάσεις και επιλογές δεκαετιών, που (συν)διαμορφώνουν τις σχέσεις και τις συμπεριφορές στο σήμερα.  

Κωλόκαιρος

Μέσα από το εξαιρετικό σκηνικό της Νατάσσας Παπαστεργίου, τα λαϊκά ακούσματα και τη μουσική του Κώστα Νικολόπουλου, τους ήχους του Ανδρέα Μιχόπουλου και τον φωτισμό του Βασίλη Κλωτσοτήρα δημιουργείται ένας ρεαλιστικός μικρόκοσμος σε ένα άρτιο τεχνικά αποτέλεσμα, που μας μεταφέρει από την πρώτη στιγμή στην ατμόσφαιρα ενός νυχτερινού κέντρου διασκέδασης. 

Αναμενόμενα η αληθοφάνεια προχωρά και στους χαρακτήρες και τους διαλόγους τους με το υβρεολόγιο να είναι αντίστοιχο με το προφίλ των χαρακτήρων και του σκυλάδικου που εργάζονται, χωρίς να φτάνει στην υπερβολή άλλων παρεμφερών προσπαθειών. 

 Το έργο βασίζεται στις εξελίξεις της ιστορίας του, στα νοήματά του και στη ρεαλιστική αίσθηση, χωρίς οι πρωταγωνιστές του να αποκτούν ιδιαίτερο βάθος στην πορεία. Κυρίαρχη θέση έχει ο ρόλος του Σοφοκλή με την αναζήτηση της ταυτότητας και το δικαίωμα στη διαφορετικότητα μέσα σε μία συντηρητική και φαλλοκρατική ελληνική κοινωνία να αποτελούν τα κεντρικότερα ζητήματα, με τα οποία η παράσταση ξεκινά για να επανέλθει, ορθά κατά τη γνώμη μας, στο κλείσιμο. Ο Στάθης Σταμουλακάτος αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του έργου, κυριαρχώντας στη σκηνή, έχοντας καταλυτική επίδραση στους γύρω του. Χωρίς τα ξεσπάσματα με τα οποία τον έχουμε συνηθίσει, πετυχαίνει να αποδώσει έναν χαρακτήρα γεμάτο δυναμισμό, ο οποίος έρχεται αποφασισμένος για να συγκρουστεί με το παρελθόν του, υπερασπιζόμενος προσωπικές επιλογές και αξίες, που έχει διαμορφώσει στο μεσοδιάστημα, διεκδικώντας το δικαίωμα στην αποδοχή και την ελευθερία.

Κωλόκαιρος

Η "εγκράτεια" του Σταμουλακάτου αποτελεί χαρακτηριστικό και της ίδιας της παράστασης με τη βία να υφίσταται κυρίως ως απειλή, βαραίνοντας το κλίμα, χωρίς όμως τελικά να εκδηλώνεται ως είθισται. Αυτή η διαφοροποίηση από τη μία πλευρά αφήνει μία αίσθηση ανολοκλήρωτου με τις μεμονωμένες ιστορίες να μην οδηγούν σε κλιμάκωση και τη δράση να περιορίζεται στα όσα λέγονται και όχι στα όσα γίνονται. Από την άλλη αφήνει στο κλείσιμο την ψευδαίσθηση της συμφιλίωσης και ενός ευτυχισμένου τέλους μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον με την ελπίδα όμως να μένει μετέωρη, μιας και οι εξαντλημένοι από τις εντάσεις, τις πικρές αλήθειες και τις απειλές πρωταγωνιστές μοιάζουν να φτάνουν περισσότερο σε ανακωχή παρά σε συνεννόηση, κρύβοντας τις "στάχτες" από τις "φωτιές" (με ή και χωρίς εισαγωγικά) που προηγήθηκαν κάτω από το "χαλί" οικογένειας και κοινωνίας, όπως και έκαναν όλο το προηγούμενο διάστημα.

 Σημαντική η παρουσία του Θάνου Αλεξίου, που με το χιούμορ του αποσυμπιέζει και ισορροπεί τις δραματικές στιγμές των συμπρωταγωνιστών του. Καλές και οι ερμηνείες των υπολοίπων, χωρίς όμως να μένουν στον ίδιο βαθμό με εκείνες του Σοφοκλή και του Μάκη. Συγκριτικά με τους ρόλους των Σταμουλακάτου και Αλεξίου παρατηρήθηκαν μεμονωμένες υπερβολές, μικρολάθη και μακρόσυρτες παύσεις, που, όσο και αν δικαιολογούνται από τους ίδιους τους χαρακτήρες και τη ρεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση, έκαναν λιγότερο αβίαστο τον ρυθμό του έργου, χάνοντας (έστω και στιγμιαία) σε φυσικότητα και ροή, κάτι που θα πρέπει να προσεχτεί, ειδικά στον επίλογο.

 Η υποκρισία και ο συντηρητισμός της "καθωσπρέπει" ελληνικής κοινωνίας συναντώνται στον "Κωλόκαιρο" του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου σε μία ακόμα δημιουργία βγαλμένη από τη σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης, που αναπαριστά τις παθογένειες και τα κοινωνικά προβλήματά της. Το τελικό αποτέλεσμα εντυπωσιάζει ως προς την αυθεντικότητα του κόσμου και των ανθρώπων του, αφήνοντας τη βία περισσότερο να υποβόσκει μέσα από την απειλή της, παρά να κυριαρχεί μέσω της δράσης της. Αυτή η επιλογή μπορεί να κάνει το κείμενο να δείχνει πιο αδύναμο σε σχέση με αντίστοιχες δημιουργίες του νεοελληνικού θεάτρου, τελικά όμως λειτουργεί προς όφελός του, διαφοροποιώντας το από αυτές, καθιστώντας το, παράλληλα, άξιο θέασης.   

Κωλόκαιρος, Σταμουλακάτος

 Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος  

Παίζουν: Στάθης Σταμουλακάτος, Θάνος Αλεξίου, Βασιλική Διαλυνά, Στέλιος Δημόπουλος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος 

Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παλούμπης

Θέατρο Τζένη Καρέζη

Διάρκεια: 110' (χωρίς διάλειμμα) 

Δευτέρα - Τρίτη 21.00

Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό 18€ / Ανέργων, Φοιτητικό, ΑΜεΑ, Άνω των 65 ετών 15€ / Θέσεις μειωμένης ορατότητας 10€ 

Για περισσότερες πληροφορίες: Κωλόκαιρος

Νίκος Πράσσος

Νίκος Πράσσος

Μου είπε η σύζυγος "τα γράφεις που τα γράφεις δεν τα ανεβάζεις και σε καμιά ιστοσελίδα;" Όπερ και εγένετο.  Η τέχνη ισορροπεί τον τεχνοκρατισμό της Πληροφορικής, που σπουδάσαμε και διδάσκουμε. Συναίσθημα και ορθολογισμός ακροβατούν σε ένα ταξίδι με κοινό παρoνομαστή τη γνώση, επαναπλαισιώνοντας τις υπάρξεις μας μέσα σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει, μένοντας συνάμα τόσο ίδιος, όπως και οι άνθρωποί του.