Απόλυτα ταιριαστό με τη φυσιογνωμία του θεάτρου
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και το Θέατρο του Νέου Κόσμου συνεχίζουν να φέρνουν το ελληνικό κοινό σε πρώτη επαφή με σύγχρονα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Το "Μια άλλη Θήβα" του Γαλλο-ουρουγουανού Σέρχιο Μπλάνκο (γράφτηκε το 2012 και πρωτοπαίχτηκε το 2013) ξεκινά από το θέμα της πατροκτονίας και προχωρά στη δημιουργική διαδικασία με την οποία η τέχνη μπορεί ευρύτερα να σχετιστεί με τα κοινωνικά προβλήματα, έχοντας ως αφορμή το εν λόγω ζήτημα.
Η συγκεκριμένη μεταφορά αποτελεί πιστή απόδοση του αυθεντικού τόσο ως προς το κείμενο όσο και ως προς το σκηνικό. Ένα περιφραγμένο γήπεδο μπάσκετ αποτελεί το σημείο συνάντησης του Μαρτίν ( Δημήτρης Καπουράνης ), ενός νέου, καταδικασμένου σε ισόβια κάθειρξη για το έγκλημα της πατροκτονίας και του συγγραφέα μίας θεατρικής παράστασης ( Θάνος Λέκκας ) σχετικής με το θέμα. Ο τελευταίος επισκέπτεται τον ισοβίτη στη φυλακή ώστε να αντλήσει πληροφορίες για το έργο του, έχοντας ως αρχική επιδίωξη το να τον κάνει πρωταγωνιστή της δημιουργίας του, μέχρι το Υπουργείο Δικαιοσύνης να απαγορεύσει το αντίστοιχο αίτημα οδηγώντας στην εμφάνιση του Φεδερίκο ( ερμηνεύεται επίσης από τον Δημήτρη Καπουράνη ), νεαρού ηθοποιού ο οποίος καλείται να ερμηνεύσει τον ρόλο του πατροκτόνου στη σκηνή.
Ο Sergio Blanco στήνει μαεστρικά τα δομικά στοιχεία του έργου, ανατρέποντας από το ξεκίνημα τις θεατρικές συμβάσεις. Ο Θάνος Λέκκας συνομιλεί με τους θεατές πριν από το ξεκίνημα, αποτελώντας μέρος της θεατρικής ψευδαίσθησης που θα ακολουθήσει. Η μετάβαση από την πραγματικότητα στο κείμενο γίνεται ασυναίσθητα με τις εναλλαγές ανάμεσα στους ρόλους προσώπου - ηθοποιού και πρωταγωνιστή να προκαλούν μία "ευχάριστη" σύγχυση, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και τη μυθοπλασία.
Αυτή η μετάβαση, που σε σημεία επανέρχεται όταν ο συγγραφέας απευθύνεται στο κοινό και τους συνεργάτες του, σπάζοντας τον τέταρτο τοίχο, δημιουργεί μία αίσθηση ψευδορεαλισμού, μετατρέποντας το σκηνικό από προαύλιο φυλακής ( παρουσία του Μαρτίν ), σε θεατρική σκηνή ( με τον Φεδερίκο ) και σε σημεία στην ίδια την κεντρική σκηνή του θεάτρου του Νέου Κόσμου, τέμνοντας τον θεατρικό χρόνο με εκείνο των ρολογιών μας.
Η σκηνοθετική οδηγία της ερμηνείας των ρόλων του πατροκτόνου και του ηθοποιού που θα τον υποδυθεί από το ίδιο πρόσωπο ενισχύει εκθετικά τους παραπάνω συσχετισμούς, παραπέμποντας έμμεσα στο πώς ένα πραγματικό γεγονός μετατρέπεται σε θεατρικό δρώμενο, προκειμένου να αναδειχθούν οι τρόποι με τους οποίους η τέχνη εμπνέει και εμπνέεται μέσα από την αλήθεια, προκαλώντας αμφίδρομους μετασχηματισμούς.
Σε αυτή τη διαφορετική Θήβα ο μύθος του Οιδίποδα έρχεται στο σήμερα για να παρουσιαστεί υπό νέο πρίσμα. Αναφορές στον Φρόυντ και τις ψυχολογικές και κοινωνικές διαστάσεις του φαινομένου, στους αδερφούς Καραμάζοφ του Ντοστογιέφσκι και τις θρησκευτικές προεκτάσεις, στο πώς τα μέσα ενημέρωσης διαχειρίζονται και συνδιαμορφώνουν την είδηση, στην πατριαρχία και τον συνεχιζόμενο κύκλο της ενδοοικογενειακής βίας, στις σχέσεις μεταξύ των αντρών, στη φιλία, τον έρωτα και την αγάπη. Η διασταύρωση αυτών των διαφορετικών πραγματικοτήτων, πλαστών και αληθινών, προσωπικών και καθολικών, παρόντος και παρελθόντος, αποτελούν και τη θεωρητική βάση του θεατρικού είδους της αυτομυθοπλασίας ή της μυθοπλασίας του εαυτού, του οποίου το "Μία άλλη Θήβα" αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα.
Ο Sergio Blanco δείχνει όλα τα παραπάνω στηριζόμενος σε δύο άξονες: στο κεντρικό θέμα της πατροκτονίας και στη θεατρική απόδοσή του. Το οξύμωρο με το κείμενό του είναι πως δεν εμβαθύνει σε αυτά τα σημεία, παρά τα παρουσιάζει στον θεατή, με την αφήγηση του συγγραφέα και τις συζητήσεις του με τον Φεδερίκο να μοιάζουν περισσότερο με αφορμές για παράθεση στοιχείων, παρά με ουσιαστική ανάλυση αυτών των ζητημάτων. Είναι σαν να δίνει ο δημιουργός τα κομμάτια του παζλ στον θεατή και να τον αφήνει να σχηματίσει την εικόνα που εκείνος επιθυμεί για το θέμα, σύμφωνα με τις δικές του προθέσεις, εμπειρίες και ικανότητες.
Άψογη η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ο οποίος αποφεύγει τους εξωραϊσμούς, μεταφέροντας το αυθεντικό έργο με απόλυτη πιστότητα και σεβασμό στο όραμα του Sergio Blanco. Η θεατρική οφθαλμαπάτη στέφεται με επιτυχία με το ρεαλιστικό σκηνικό να παρασύρει, έχοντας μικρές αλλαγές, όπως οι διαφοροποιήσεις στον φωτισμό, οι εικόνες από τις κάμερες ασφαλείας και η κίνηση του Δημήτρη Καπουράνη, να κάνουν εύκολα αντιληπτές τις εναλλαγές ανάμεσα σε Μαρτίν και Φεδερίκο, αλλά και σε φυλακή και θεατρική σκηνή.
Ιδανική η ερμηνεία του Θάνου Λέκκα, ο οποίος ξεγελά τις αισθήσεις από την έναρξη της παράστασης, καταφέρνοντας να περάσει από τον ορθολογιστή συγγραφέα και αφηγητή, στον δημιουργικό καλλιτέχνη και σκηνοθέτη, πριν να καταλήξει σε πατρική φιγούρα, αδερφικό φίλο, μέντορα και πλατωνικό εραστή.
Ταιριαστή η συνύπαρξη με τον Δημήτρη Καπουράνη, ο οποίος έχει τη δυσκολία των συνεχών εναλλαγών ανάμεσα στους δύο ρόλους. Πετυχημένες οι διαφοροποιήσεις αν και ο Φεδερίκο περισσότερο χρησιμοποιείται για να μπορέσει ο Blanco να αποστασιοποιηθεί από τον πατροκτόνο και να δείξει την πιο ντοκιμαντερίστικη εκδοχή της ιστορίας του με τα προαναφερόμενα στοιχεία. Πιο ενδιαφέρουσα η παρουσία του Μαρτίν, που αποτελεί το πρόσωπο στο οποίο μπορούμε να κάνουμε μία διαφορετική "ανάγνωση" του Οιδίποδα. Ο τελευταίος έχει τις πιο δυνατές συναισθηματικά σκηνές και πετυχαίνει στην πορεία την πιο σημαντική μεταμόρφωση, από τον κλειστό και ανασφαλή νεαρό στον άνθρωπο που αφήνεται στην αγκαλιά του πατέρα που ποτέ δεν είχε.
Η επιτυχία της απόδοσης του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου είναι και το μεγαλύτερο ψεγάδι της. Η εγκεφαλική προσέγγιση στον δαιδαλώδη γρίφο χωρίς λύση του Blanco αποτελεί πρόκληση για συντελεστές και θεατές. Η τεχνητή αφαίρεση της θεατρικότητας στο πρώτο σαραντάλεπτο στερεί από το έργο σε συναίσθημα. Προσδίδει όμως πρωτοτυπία και τοποθετεί τα "πιόνια" στη "θεατρική σκακιέρα", περιμένοντας από τον θεατή να παίξει με το δικό του μυαλό την "παρτίδα". Ο βαθμός απόλαυσης λοιπόν της παράστασης έγκειται στο κατά πόσο ο καθένας από εμάς έχει τη διάθεση να ενώσει τα σημεία και να πλάσει τις δικές του ιστορίες μέσα από τα στοιχεία που μας παραθέτει ο ίδιος ο δημιουργός με τον Blanco να μη δίνει έτοιμες λύσεις, αφήνοντας τα περιθώρια για έναν πιο "άναρχο" υποκειμενισμό, από αυτόν που έχουμε συνηθίσει.
Ρίσκο το παίξιμό του στην κεντρική σκηνή του θεάτρου χωρίς "φιοριτούρες", που να προκαλούν ευκολότερα την τέρψη και τις δραματικές κορυφώσεις. Από τη μία πλευρά αυτή η επιλογή μοιάζει με αδυναμία με το κείμενο να δείχνει φαινομενικά ασύνδετο και χωρίς βάθος στους χαρακτήρες. Από την άλλη αυτή είναι και η ιδιαιτερότητά του, που το κάνει άξιο παρακολούθησης, πόσο μάλλον όταν συζητάμε για την πρεμιέρα του στη χώρα μας, απαιτώντας να χρησιμοποιήσουμε περισσότερο το μυαλό, πριν να καταφέρουμε να καταλήξουμε στην καρδιά μας.
Κείμενο: Sergio Blanco / Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Παίζουν: Θάνος Λέκκας, Δημήτρης Καπουράνης
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Θέατρο του Νέου Κόσμου
Διάρκεια: 105' (χωρίς διάλειμμα)
Τετάρτη 20:00 / Πέμπτη 20:30 / Σάββατο 21:15 / Κυριακή 18:30
Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη, Πέμπτη Κανονικό 17€ - Ανέργων, Φοιτητικό, Άνω των 65 ετών, ΑΜεΑ 15€ / Σάββατο, Κυριακή Κανονικό 20€ - Ανέργων, Φοιτητικό, Άνω των 65 ετών, ΑΜεΑ 17€
Η παράσταση είναι κατάλληλη για παιδιά από 14 ετών και πάνω.
Για περισσότερες πληροφορίες: Μια άλλη Θήβα
