Θεατρικό ...αλαλούμ
Ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο γίνεται η αιτία για να παγιδευτούν οι μελλόνυμφοι μαζί με τους δικούς τους στη λάθος εκκλησία. Η χιονόπτωση παραλύει οικογενειακούς θεσμούς, κοινωνικές συμβάσεις, θρησκευτικές πεποιθήσεις και κάθε ίχνος λογικής με τους εκκεντρικούς πρωταγωνιστές να υπενθυμίζουν τις διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας.
Ο γαμπρός ( Γιώργος Ζυγούρης) με πολιτικές βλέψεις και πτυχία για τα μάτια του κόσμου, η ψηλομύτα μητέρα του ( Ευδοκία Ρουμελιώτη ), που τον έχει "ευνουχίσει", η ματαιόδοξη νύφη ( Κατερίνα Πατσιάνη ) του φαίνεσθαι με την εξάρτηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πατέρας της ( Κώστας Φιλίππογλου ) με την προσκόλληση στα υλικά αγαθά και τη χρυσοποίκιλτη "Μερτσέντες" του και ένας γιαλαντζί παπα(ροκά)ς ( Παντελής Δεντάκης ), χωρίς ιερά και όσια έρχονται αντιμέτωποι με τον απρόσκλητο "Άλλο" ( Δημήτρης Δρόσος ) έναν μυστηριώδη, ταλαίπωρο άστεγο, ο οποίος αναζητά καταφύγιο στον ίδιο ναό με τους υπόλοιπους.
Η Πένυ Φυλακτάκη δημιουργεί στερεοτυπικούς χαρακτήρες, οι οποίοι, όσο υπερβολικοί και αν δείχνουν, κυκλοφορούν σε μεγάλο βαθμό ανάμεσά μας, σατιρίζοντας τον νεοπλουτισμό, την επιτήδευση, την εξάρτηση από την ύλη ( χρήμα, σάρκα, πλούτος ), την αίγλη φήμης και εξουσίας, τα οιδιπόδεια συμπλέγματα, τις πολιτικές αγκυλώσεις και την τυπολατρία. Δε μένει όμως στη συμβολική σκιαγράφηση προσώπων και καταστάσεων, αλλά, χρησιμοποιώντας τον ρακένδυτο "παρείσακτο", παρουσιάζει τη συσπείρωση αυτού του αλλοπρόσαλλου συστήματος απέναντι στο διαφορετικό, στον πλησίον που έχει πραγματική ανάγκη τη βοήθεια Θεού και ανθρώπου, στη φτώχεια που σε συνθήκες κρίσης φαντάζει ως αδυναμία και όχι ως ζήτημα περαιτέρω ενίσχυσης, διογκώνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, αντί να τις περιορίζει.
Η εμφάνιση του "Άλλου" λειτουργεί καταλυτικά στην ανάδειξη συσχετισμών και προβλημάτων με τη γεμάτη ευαισθησία και ανθρωπιά παρουσία του να βρίσκεται στον αντίποδα σε σχέση με τους γύρω του, έχοντας μία ειλικρίνεια και μία αυθεντικότητα οι οποίες μας απομακρύνουν από τη χιουμοριστική διάσταση της σάτιρας για να μας επαναφέρουν στη σκληρή πραγματικότητα του κόσμου μας.
Αυτή η αντίθεση δεν μένει στη διαφοροποίηση του ρόλου του "Άλλου", αλλά προχωρά κατά τη διάρκεια της παράστασης και στο ίδιο το ύφος της με τη σάτιρα να διακόπτεται από μεμονωμένες δραματικές στιγμές με ανάμεικτα αποτελέσματα. Σε σημεία αυτές οι σκηνοθετικές επιλογές ( Σοφία Πάσχου ) καταφέρνουν να εμπλουτίσουν, οπτικοποιώντας συμβολικά τον κανιβαλισμό των σύγχρονων κοινωνιών και καυτηριάζοντας την τυποποίηση της ανθρώπινης ζωής και την άκριτη υιοθέτηση κοινωνικών συμβάσεων και κανόνων.
Στον αντίποδα, η αργή κίνηση σε κάποιες από αυτές τις σκηνές περισσότερο "φρενάρει" τη γρήγορη ροή του έργου, λειτουργώντας ως τροχοπέδη, ενώ οι συμβολικές θρησκευτικές αναφορές με την προσπάθεια να αποδοθεί στον "Άλλο" η ιδιότητα του μάρτυρα υπερτονίζουν σε βαθμό κορεσμού τα επιμέρους νοήματα, οδηγώντας ορισμένες φορές στην υπερβολή και την υπεραπλούστευσή τους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η σκηνή του "οργίου" με τη συμμετοχή του "Άλλου" να μη συνάδει με τη συνολική παρουσία και σημασία του. 
Οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται πλήρως στις απαιτήσεις του έργου με τις κωμικο-τραγικές ( ανάλογα με την περίσταση ) ερμηνείες να είναι άκρως πετυχημένες, μεταφέροντας τον παραλογισμό, την αυταρέσκεια, τον εγωκεντρισμό, την υποκρισία και την αποκτήνωση της εποχής μας.
Ξεχωρίζουν οι παρουσίες των Κώστα Φιλίππογλου, Ευδοκίας Ρουμελιώτη και Παντελή Δεντάκη, που ζωντανεύουν το κείμενο, συνδυάζοντας το εύθυμο κλίμα με το σατιρικό πνεύμα. Κομβικός ο ρόλος του Δημήτρη Δρόσου, που ισορροπεί την "ανισορροπία" των υπολοίπων, αν και συγκριτικά περισσότερο μονοδιάστατος.
Το σκηνικό της εκκλησίας ( Ευαγγελία Θεριανού ) με τα λευκά σεντόνια σε συνδυασμό με τους φωτισμούς ( Σοφία Αλεξιάδου ) απόλυτα λειτουργικό και ταιριαστό σε μία ακόμα καλοστημένη παραγωγή του Εθνικού.
Εν κατακλείδι, είναι τόσο χαρακτηριστικοί οι επιμέρους ρόλοι και πετυχημένη η αντιπαράθεσή τους με την αγγελική μορφή του παράταιρου επισκέπτη που η σάτιρα φτάνει και περισσεύει, έχοντας τα επιπρόσθετα δημιουργικά ρίσκα, τα οποία επιχειρούν να "σοβαρέψουν" την ατμόσφαιρα του έργου, περισσότερο να αποσυντονίζουν, παρά να ενισχύουν νοήματα και ατμόσφαιρα σε αυτήν την περίπτωση.
Κείμενο: Πένυ Φυλακτάκη
Παίζουν ( με αλφαβητική σειρά ): Παντελής Δεντάκης, Δημήτρης Δρόσος, Γιώργος Ζυγούρης, Κατερίνα Πατσιάνη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Κώστας Φιλίππογλου
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
Εθνικό Θέατρο - Κτίριο Τσίλλερ - Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος"
Διάρκεια: 80' (χωρίς διάλειμμα)
Πέμπτη - Παρασκευή - Σάββατο βραδινή 21:00 / Σάββατο απογευματινή 18:00 / Τετάρτη - Κυριακή 19:30
Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη, Πέμπτη 16€ / Παρασκευή 13€ / Σάββατο, Κυριακή 20€
Ειδικές Τιμές: Φοιτητικό – Νεανικό έως 28 ετών 10€ / Άνω των 65 ετών: Τετάρτη 10€ & Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 13€ / Κάρτα ανέργων: Όλες τις ημέρες 5€ / ΑΜεΑ (καθημερινά & Σαββατοκύριακο) 5€ - Συνοδός 5€ / Πολύτεκνοι (καθημερινά & Σαββατοκύριακο) 10€ / Ατέλειες Δραματικών Σχολών, ΣΕΗ, Θεατρολογίας ισχύουν εκτός Σαββατοκύριακο / Τις επίσημες αργίες ισχύουν οι τιμές Σαββατοκύριακου
Για περισσότερες πληροφορίες: Ο Άλλος
