Αναζητώντας τον μίτο στον λαβύρινθο των ( καλών ) προθέσεων
Επιχειρώντας να αναφερθεί στα κακώς κείμενα της εποχής μας, η Νατάσα-Φαίη Κοσμίδου δημιουργεί μία παράσταση - κραυγή αγωνίας για όλα όσα έχουν σημαδέψει την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Πέντε γυναίκες συνεργάζονται μέσα από την τέχνη τους ( θέατρο, χορός και μουσική ) για να προσεγγίσουν συναισθηματικά σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Μοντέρνα προσέγγιση με τη μουσική να κυριαρχεί, τη Νατάσα-Φαίη Κοσμίδου να ερμηνεύει με έμμετρο λόγο σε ρυθμούς χιπ χοπ και τις συμπρωταγωνίστριές της να συνυπάρχουν μαζί της μέσα από την κίνηση, τα λόγια και τους ήχους σε ένα έργο με έντονο το άρωμα γυναίκας.
Η παράσταση κινείται στα μουσικοθεατρικά "χνάρια" του Κώστα Γάκη ( συνεργάστηκε στο αρχικό στήσιμο του έργου και βρίσκεται πίσω από τη μουσική του μαζί με την Έρη Μανουρά, που επίσης πρωταγωνιστεί ) και καταφέρνει ως ενός σημείου να είναι συνεπής στο όραμα των δημιουργών της, διατηρώντας τη ζωντάνια, την ενέργεια και τη φρεσκάδα μίας πιο νεανικής προσέγγισης.
Δύσκολο το εγχείρημα με το έργο να έχει ένα όμορφο αισθητικά αποτέλεσμα, με προσεγμένη κινησιολογία, χρήση βίντεο προβολών με σκηνές από την Ελλάδα και τον κόσμο του σήμερα και ενδιαφέροντες πειραματισμούς μέσα από τους ήχους, τις μελωδίες, τις φωνές και τους συνδυασμούς όλων των παραπάνω.
Ερωτηματικά προκύπτουν ως προς τον χαρακτηρισμό του ως διασκευή του αριστουργηματικού "Θάλαμος Νο 6" του Άντον Τσέχοφ, που δημιουργεί προσδοκίες οι οποίες δεν ικανοποιούνται, αδικώντας την προσπάθεια των συντελεστών της παράστασης.
Μπορεί στον τίτλο να έχει προστεθεί ο διευκρινιστικός υπότιτλος "Ο Τσέχοφ και ο αγώνας της γυναίκας ενάντια σε κάθε μορφή βίας", όταν όμως το έργο ξεκινά με την παράθεση των κοινωνικών προβλημάτων της επικαιρότητας και αυτή η "εισαγωγή" προσεγγίζει το μισάωρο, η αναφορά στη συνέχεια στη νουβέλα ως επιλογής της δημιουργού προκειμένου να αναζητήσει τις απαντήσεις στα όσα προηγήθηκαν δεν γεφυρώνει τις απορίες που έχουν δημιουργηθεί στο μεσοδιάστημα.
Σε αυτό το σημείο δεν βοηθά και το ότι παρατίθενται πρόσωπα και ζητήματα το ένα πίσω από το άλλο, έχοντας τις γυναικοκτονίες, το προσφυγικό με τον μικρό Αϊλάν, το "δεν μπορώ να αναπνεύσω" του Φλόιντ, τον Γρηγορόπουλο, τον Ζακ, τον Παύλο μαζί με άλλα θύματα της επικαιρότητας να εναλλάσσονται με άναρχο τρόπο, με το κάλεσμα του διηγήματος του Τσέχοφ για δράση απέναντι στον παραλογισμό κάθε εποχής να καταλήγει σε γενικευμένη παράθεση με επίκληση στο συναίσθημα και όχι σε ουσιαστική κριτική και παρότρυνση μέσα από δομημένο θεατρικό λόγο.
Αν και υπάρχουν ορισμένες πετυχημένες ρίμες και στιγμές, όπως εκείνη της αναφοράς των ονομάτων των γυναικών - θυμάτων, τελικά περισσότερο υφίσταται ο Τσέχοφ ως πρόσχημα για να δώσει υπόσταση στο κείμενο, αποδομώντας με αυτόν τον τρόπο και τους πειραματισμούς στο καλλιτεχνικό κομμάτι, κάνοντάς τους να δείχνουν πιο επιτηδευμένοι από τις προθέσεις των δημιουργών τους.
Αυτές οι γενικευμένες θεωρήσεις και συσχετίσεις ( αρχικά των κοινωνικών ζητημάτων μεταξύ τους με τη δικαιολογία της διαφορετικότητας και στη συνέχεια με τους παραλληλισμούς με τον Θάλαμο Νο 6 ), χωρίς την εμβάθυνση και τη γραφή του Τσέχοφ, οδηγούν σε εννοιολογικές υπεραπλουστεύσεις, αποδυναμώνοντας περαιτέρω τη δυναμική της όλης προσπάθειας.
Στις εποχές που ζούμε έχουμε ανάγκη η τέχνη και τα νέα παιδιά να βγουν στη σκηνή και να μιλήσουν για τα όσα νιώθουν και συμβαίνουν, αγγίζοντας και τους ίδιους τους θεατές. Το χιπ χοπ και ο έμμετρος λόγος είναι ένα από τα μέσα, που έχουν αξιοποιηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην περίπτωση όμως του θεάτρου υπάρχει ο χρόνος και η άνεση για να μετατραπούν οι στίχοι σε ιστορίες, οι οποίες να είναι ολοκληρωμένες όχι μόνο ως προς την απόδοση, αλλά και ως προς τα νοήματά τους.
Ως έχει αποτελεί μία ενδιαφέρουσα καλλιτεχνικά πρόταση, η οποία όμως δεν καταφέρνει να συνδυάσει αρμονικά το περιτύλιγμα με την ουσία, πέφτοντας θύμα των προθέσεών της.
Διασκευή - Στίχοι - Σύνθεση ρυθμικής απαγγελίας - Σκηνοθεσία: Νατάσα – Φαίη Κοσμίδου
Παίζουν: Νατάσα – Φαίη Κοσμίδου , Έρη Μανουρά, Ιωάννα Παπακωνσταντίνου / Χορός Σίλια Καλφοπούλου / Live μουσική Μαρία Μιχαλάκα
Θέατρο Άλφα ( Ληναίος - Φωτίου )
Διάρκεια: 70' (χωρίς διάλειμμα)
Πέμπτη 21:00
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 14€ / Φοιτητικό 10€ / Ατέλεια ( Σπουδαστές Δραματικών Σχολών ) 9€
Για περισσότερες πληροφορίες ( viva.gr ): Θάλαμος Νο 6
